Në vitin 1970, Sigurimi i Shtetit ndërmori një fushatë arrestimesh në kampet e internimit të Lushnjës, Savrit, Plugut, Gradishtit etj.. Në njërën prej këtyre kampeve jetonte edhe Albina Pervizi, me familjen e saj dhe të afërmit. Oficerët e Sigurimit të angazhuar në këtë aksion, nuk kishin në listë vetëm burrat, por edhe gratë e internuara. Albina do të përballej kështu me gjyqin që do t’i bëhej në arat me baltë të kampit të internimit në Gradishtë. Ky ishte një gjyq tipik i diktaturës, denigrues, ku populli mblidhej për të dënuar "armikun e klasës". Do ta “demaskonin” Albinën, nënën e gjashtë fëmijëve, bashkëshorten e Gencit, i biri i gjeneralit Preng Pervizi dhe ky demaskim në fakt ishte presion për Gencin dhe burrat e tjerë të familjes Pervizi që ndodheshin nëpër kampet e internimit në Lushnje. Në Gradishtë jetonin edhe nëna e Gencit, Ana, bashkëshortja e gjeneralit Prenk Pervizi, djali i madh, ushtaraku, Valentin Pervizi dhe djali i tretë, Leka, që jetonte i internuar në Pluk, afër Lushnjës.
“Në këto kushte terrori e frike, Albinës iu bë një gjyq para popullit, duke e demaskuar pse fliste në fushë kundër partisë dhe shtetit. Ky demaskim ishte një presion i hapur mbi burrat e familjes, Gencin e Valentinin. Nuk vonoi dhe u demaskua edhe kunata e saj, gruaja e Lekës, Gjuliana, apo Beba, siç njihej ajo nga të gjithë të internuarit. Të dyja gratë, kurajoze e krenare, qëndruan të pamposhtura edhe në këtë rast,” ka rrëfyer Lekë Pervizi, kunati i Albinës.
Por cila ishte e shkuara e Albinës? Pse vazhdonte të ishte shenjestër edhe pse po vuante dënimin me internim? Albina kishte qenë vetëm 6-vjeçe, mosha kur krijon kujtimet e para, kur do të përballej me një skenë makabre, varjen në litar të babait të saj, majorit Llesh Marashi. Ai ishte ndër të parët “armiq të popullit” të dënuar me vdekje nga komunistët në vitet e para të regjimit.
Ndërkohë, jeta e saj pësoi trauma e drama të pafundme. Agjentët e Sigurimit të Shtetit, i vrasin në Paris vëllanë e madh, Alfredin. Ndërkohë, vëllait të burgosur, Eduardit, i presin të dyja këmbët dhe e lirojnë. Më pas vdes, dhe nga dëshpërimi vdes edhe nëna e saj. Diktatura kishte realizuar në mënyrë shembullore masakrimin e familjes Marashi.
Kunati i Albinës, Lekë Pervizi, ka rrëfyer disa nga momentet kyçe të saj dhe vlerësimet për një grua që i mbijetoi regjimit komunist me dinjitet dhe fuqi të jashtëzakonshme.
“Albina Pervizi-Marashi, ishte vajza e parafundit e Major Llesh Marashit, me tre vëllezër dhe një motër më të vogël. Më maj të vitit 1945, familja do të internohej në Berat, ku Albina do të ishte vetëm gjashtë vjeçe. Pas kapjes së Llesh Marashit, familja Marashi lirohet, dhe kështu, ajo në moshë të njomë fëminore, do të ishte e pranishme në varjen e babait të saj në mes të qytetit të Shkodrës, duke pësuar një tronditje të madhe dhe një traumë që do ta kthehej në forcë përballë së keqes... Qysh atë çast në shpirtin e vajzës do të lindte urrejtja për ata që i kishin vrarë babanë. Në ato kushte të vështira, familja qëndron në Shkodër, ku ajo me shumë vështirësi mund të vazhdojë shkollën dhe të mbarojë gjimnazin.
Në vitin 1955, do të arratiseshin dy vëllezërit e saj: Alfredi dhe Rudolfi, ndërsa i treti, Eduardi, do të përfundonte në burg. Pra, sërish pa mbushur 17 vjet, Albina së bashku me nënën e saj do të nisnin internimin e dytë, tashmë në fermën Çlirimi, në Fier, ndërsa motra e saj, Xhina, do të martohej e re në Pistullorë.
Si vajzë e internuar, ajo do të përfshihej në punët e rënda dhe të detyruara të bujqësisë deri në vitin 1958, ndërkohë që do të fejohej me Genc Pervizin, djalin e dytë të Prenk Pervizit dhe do të transferohej në Gradishtë të Lushnjës, ku në një varfëri ekstreme do të bëhej edhe martesa e tyre. Burrë e grua u përballën me punët e rënda të bujqësisë, me një forcë të madhe shpirtërore dhe dinjitet të lartë. Edhe pse në një kamp internimi, ajo do të ishte nëna e gjashtë fëmijëve, dy vajzave dhe katër djemve. I shoqi, Genci, do të vazhdonte të ishte në internim të pafundëm. Më pas, pas 10 vitesh burg, ai nuk do të lejohej të lëvizte kurrë nga kampi dhe baltat e famshme të Gradishtës. Sot, përshkrimi i asaj periudhe duket si diçka normale, ndërsa gjendja e familjes Pervizi ishte tejet e rënduar: trajtimi i keq, mbajtja gjithë kohës nën kontroll, presionet e Degës së Brendshme, varfëria ekstreme. Por ata këtë gjendje e përballuan me vendosmëri e krenari për mos t'iu nënshtruar kurrë së keqes.
Nga fundi i viteve '70, në Gradishtë u bë një seri arrestimesh dhe kudo nisi të mbretëronte klima e pasigurisë.
Në këto kushte terrori e frike, Albinës iu bë një gjyq para popullit, duke e demaskuar pse fliste në fushë kundër partisë dhe shtetit. Ky demaskim ishte një presion i hapur mbi burrat e familjes, Gencin e Valentinin. Nuk vonoi dhe u demaskua edhe kunata e saj, gruaja e Lekës, Gjuliana. Të dyja gratë, kurajoze e krenare, qëndruan të pamposhtura edhe në këtë rast.
Albina ishte grua me zemër të madhe e shpirt të bardhë. Energjike, e palodhur, nënë shembullore, e arsyeshme dhe e ndjeshme, edhe në ato kushte tmerrësisht të vështira, i rriti me kujdes e sakrifica, me mundime dhe përkushtim, me vlera dhe dashuri gjashtë fëmijët e saj. Me forcën e krahëve, po edhe të krenarisë së malësoreve stoike, ajo s’u ligështua kurrë, as në kampet e vuajtjes, as në kanalet e kënetës së Myzeqesë, ku të internuarit ishin përcaktuar robër të përjetshëm pune dhe nënshtrimi.
Ndërkohë, jeta e saj pësoi trauma e drama të pafundme. Agjentët e sigurimit i vrasin në Paris vëllanë e madh, Alfredin. Ndërkohë, vëllait të burgosur, Eduardit, i presin të dyja këmbët dhe e lirojnë. Më pas, vdes, dhe nga dëshpërimi vdes edhe nëna e saj. Diktatura kishte realizuar në mënyrë shembullore masakrimin e familjes Marashi.
Kur pritej të gëzonte ndonjë ditë lirie pas rënies së Murit të Berlinit, i vdes edhe i shoqi, Genci, në prill 1989 pas një jete me 42 vite burg dhe internime. Edhe këtu shfaqet sërish ana makabre e diktaturës dhe shpirtligësia komuniste arrin kulmin, sepse Lekës, vëllait të vogël të Gencit që jetonte në Pluk, mezi i dhanë pak orë leje vetëm për të shkuar dhe për të ardhur brenda ditës, pa i dhënë mundësinë të merrte pjesë në varrimin e të vëllait.
Këto rrethana të treguara sot thjesht si njohuri fshehin në vetvete tragjedinë e një gruaje të thjeshtë si Albina Pervizi-Marashi, po dëshmojnë dramën e gjithë të internuarve dhe të burgosurve politikë. Ajo ishte një heroinë mes heroinave, një viktimë ndër mijëra viktima, po sigurisht një heroinë midis heroinave, si shumë vajza dhe gra të internuara, mes të cilave Albina spikaste me shpirtin e saj të pamposhtur, si një Norë e vërtetë Kelmendi.
Fëmijët e saj dhe gjithë familja Pervizi, ruajnë respektin, nderimin dhe kujtimin e saj, si një njeri i dashur dhe i sakrifikuar, si grua dhe nënë shembullore që do të mbetet e paharruar në historinë e kësaj familjeje,” shkruante Lekë Pervizi.